Majella (19): ,,Mensen om me heen verzamelen biedt niet altijd de oplossing’’

Oh wat wilde ze graag op kamers, het studentenleven in. Ze was er echt aan toe om een eigen ruimte te hebben, te doen waar ze zin in had en om te gaan met wie ze wilde. Haar studie Social Work aan de Hanzehogeschool Groningen was niet meteen haar eerste keuze, maar interessant genoeg, omdat de mens constant centraal staat.

Majella Zeefat (19) verhuisde vorig jaar vanuit een klein dorpje in de kop van Overijssel naar een studentenflat in Groningen. ,,De eerste zondagavond, mijn ouders waren net weg, kreeg ik ‘een raar gevoel’. Ik weet niet precies hoe ik dat moet omschrijven, maar het voelde vreemd. En het was nergens mee te vergelijken.’’

Het woord eenzaamheid kwam toen nog niet in haar op. Dat associeerde ze louter met oude mensen, alleen in hun woonkamer. Dat paste totaal niet bij een jonge studente.

Het ‘rare gevoel’ overviel haar daarna vaker. ,,Als ik terugkwam van school bijvoorbeeld of van werk of van het sporten. Dan ging ik zitten en dacht ik: tsja, dit is het dan, wat moet ik nu eigenlijk met mijn tijd? Ik heb verder niks meer op de planning staan, dus wat ga ik doen? Ik kende van vroeger bij mijn ouders thuis wel verveling, maar dit was iets heel anders.’’

In haar studie en via de media kwam het onderwerp eenzaamheid vaker voorbij en begon ze dingen bij zichzelf te herkennen. ‘Eenzaam-achtig’ noemt ze het liever, of ‘leeg’. Toch iets afgezwakt, want eenzaam blijft voor haar een groot woord.

,,Ik ben best bang dat mensen me dan sneu en zielig vinden, omdat ze eenzaamheid niet verwachten bij jonge mensen. Met sommige vriendinnen kan ik er wel goed over praten, zij herkennen ook wel dingen. Maar ik heb ook wel gesprekken proberen te voeren met mensen die dan meteen met allerlei tips aankomen. En daar zit ik niet op te wachten. Ik wil het op zo’n moment alleen maar kwijt en weet zelf prima wat ik wel en niet moet doen.’’

Majella heeft even overwogen om haar grote, anonieme studentenflat in te wisselen voor een knus studentenhuis, maar ze denkt dat zo’n verandering niet per definitie helpt. ,,Mensen om me heen verzamelen biedt niet altijd de oplossing, want wie zegt dat ik een klik heb met medestudenten in dat huis. Ook daar zou ik me erg eenzaam kunnen voelen. Het zou fijn zijn als ik wat zelfverzekerder zou zijn en wat minder zou twijfelen over van alles.’’

Ze leert er steeds beter mee om te gaan. ,,Ik zorg op zo’n moment dat ik veel te doen heb en zoek voldoende afleiding. Sporten, koken en afspreken met vriendinnen in de stad helpen me daarbij. En ik heb mijn werk in de supermarkt. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik overplaatsing heb aangevraagd naar de supermarkt in de buurt van mijn ouders. Ik ga nu elk weekend lekker naar huis om daar dan vlakbij te werken.’’


Meer verhalen over eenzaamheid?

Bekijk hier de minidocu met portretten van Groningers.

Naar de minidocu