Een mooie middag over eenzaamheid

Wat was het een mooie middag, 3 oktober. eensamen presenteerde de minidocu waarin zeven gewone Groningers werden geportretteerd en openhartig vertelden over hun eenzaamheid. Onder leiding van Anita Pepping, die samen met Else Neef de portretserie maakte, gingen alle aanwezigen met elkaar in gesprek over eenzaamheid.

Ontroerende portretten

En ze hielden het lang niet allemaal droog; de portretten ontroerden. En de gesprekken ook. Bovendien waren ze leerzaam. Majella van 19 vertelde in het eerste filmpje over haar eenzaamheid nadat ze op kamers ging: na colleges alleen thuiskomen en niets te doen hebben. Het bleek al snel dat niet iedereen beseft dat eenzaamheid ook voorkomt onder jongeren. En dat het moeilijk is om over te praten. Of op te lossen. Majella zegt in het filmpje: “Soms vragen mensen waarom ik niet weer thuis ga wonen. Maar ik heb geen heimwee, ik ben eenzaam.” Jan (81) vertelt dat hij vaak studenten spreekt en het ook eens over eenzaamheid gaat hebben met hen.

Eenzaamheid is nog steeds een taboe

Er blijkt uit het gesprek dat er nog te veel taboe heerst op eenzaamheid. Of überhaupt op je niet zo goed voelen. Soms haken vrienden af, als het al onderwerp van gesprek wordt binnen een vriendschap of ander contact. Vaker houden we schijn op. En dat mag wel wat minder, benoemt Kitsa in haar filmpje en in de zaal. Ze krijgt bijval: “”Er mag echt meer ruimte komen voor minder leuke dingen. Die mogen er ook gewoon zijn. En als je een keer iets ziet of hoort wat je eng vindt bedenk dan dat je het niet op hoeft te lossen. Alleen even luisteren is vaak voldoende.” Een van de aanwezigen is per toeval in de zaal beland en deelt hoe hij eigenlijk zelden open is tegen de mensen om zich heen. En neemt zich voor dat vaker te gaan doen.

Kleine contactmomentjes helpen

“Een gebrek aan betekenis in je leven maakt kwetsbaar voor eenzaamheid” klinkt het uit de zaal. En contact kan bijdragen aan die betekenis voelen. Daarom kunnen ook kleine contactmomentjes helpen tegen eenzaamheid en hernieuwde energie geven. Dat blijkt ook uit het verhaal van Freddie en Esther; Esther (29) bezoekt Freddie (88) tweewekelijks en ze hebben een mooie vriendschap opgebouwd. Het voegt voor hen beiden waarde toe. Freddie vertelt in de zaal dat hij 22 uur per dag thuis is. Jan is juist 22 uur per dag van huis, bij wijze van spreken. Zo blijkt maar weer: eenzaamheid kent vele gezichten.

Kleine dingen die helpen

Wat we kunnen doen tegen eenzaamheid? De ultieme oplossing komt niet uit het gesprek rollen. En is er misschien ook wel niet. Wat er wel is? Een heleboel kleine dingen die helpen. Soms door uit te vinden hoe je jezelf kan helpen: “Ik was als kind al eenzaam. En nu pak ik mezelf aan. Want niemand gaat het voor me doen” stelt een dame uit de zaal. Maar waar iedereen het over eens is, is dat open in gesprek gaan over eenzaamheid, helpt. Zoals deze middag in de Groninger Forum Bibliotheek.

Tijdens de borrel wordt er verder gekletst. En worden er agenda’s getrokken. Jan en Freddie hebben al een tweede koffie-afspraak staan. Het was een mooie middag.


Bekijk hier de minidocu en lees ook vooral de mooie verhalen.

Met dank aan alle geportretteerden omdat ze de moed hadden om mee te doen. En alle deelnemers aan het gesprek.